La nuit du chasseur~

   Siedział w klasie usiłując wymyślić jakiekolwiek sensowne odpowiedzi.  Mimowolnie jego wzrok powędrował na tablicę, okno, drzwi…. i znowu okno. Laura wisiała do góry nogami, zawieszona na linie. Pokazała mu język. Chłopak poczuł, że się rumieni, ponieważ bluzka, którą dziewczyna miała na sobie nieco się zsunęła. Jeszcze trochę i mógłby zobaczyć jej stanik. Chrząknął i zaczął uparcie wpatrywać się w kartkę. Usłyszał ciche pukanie w szybę. Zerknął na blondynkę. Huśtała się na linie , a jej t-shirt zsuwał się coraz bardziej. Próbował pokazać jej na migi co się dzieje, ale ta nadal się wygłupiała nie zwracając na niego uwagi. Nie wytrzymał i narysował na teście cycki, po czym pokazał swoje arcydzieło Laurze. Przez jej twarz przemknęły wszystkie odcienie czerwieni i zniknęła. Wtedy też skończyła się lekcja. Spanikowany Rin spojrzał na swój sprawdzian. Chciał zamazać swój rysunek, ale Yukio zabrał mu kartkę. Uderzył się otwartą dłonią w czoło.
Na długiej przerwie wyszedł na zewnątrz. Usiadł na ławce i już miał się wziąć za jedzenie drugiego śniadania, gdy usłyszał pełen wyrzutu ton:
-Dlaczego wcześniej nie dałeś jakoś znać, że mi… nooo! – Laura usiadła obok  niego z rumieńcami na twarzy.
- Próbowałem, ale byłaś zbyt zajęta dyndaniem na linie. Poza tym darmowe widoki… - usiłował załagodzić sytuację żartem.
- BAKA! – krzyknęła jeszcze bardziej zażenowana.
- Uh… Nie chciałem, ok? Zapomnijmy o tym – westchnął.
- Wooo, ale ładnie wygląda – wskazała palcem na jedzenie.
- Chcesz pół? – spytał uśmiechając się do niej.
- H-haii!
Zabrała się za posiłek z niespodziewanym entuzjazmem. Wyglądała słodko, kiedy co jakiś czas nieśmiało na niego zerkała.
- Gapisz się na mnie – powiedziała z lekkim wyrzutem, gdy skończyła jeść.
- Ja… - podrapał się po głowie – Po prostu jesteś urocza.
Na chwilę zapanowała niezręczna cisza. Laura wstała i wyszczerzyła się do niego.
-Dziękuję za pyszne jedzonko! – lekko pocałowała go w policzek i zniknęła.
   Siedział wpatrując się przed siebie. W końcu pokręcił głową i z uśmiechem dotknął miejsca, w którym jej usta dotknęły jego skóry. Ta dziewczyna była naprawdę interesująca…
Następnego dnia Yukio kazał pisać mu na tablicy po 100 razy: Nie będę rysował bułek na teście…
To były cycki, do cholery! 

  Królestwo Dalkeith. Zbiór 6 wysp na Szkarłatnym Morzu. Zarządza nimi król Xander I, który objął panowanie po śmierci Sanderusa III. Spokojne państwo, rzadko biorące udział w konfliktach wojennych. Jedynym utrapieniem są smoki, których nijak nie idzie wytępić. Niegdyś tolerowano te bestie. Ba! Nawet udawało się z nimi dogadać. Jednak Sanderus I panujący w X w. sprzeciwił się coraz częstszym masakrom oraz zniszczeniom w miastach. Stworzył specjalny oddział wojowników zwanych Pogromcami.
  Tak zaczęła się rzeź, a błękitne wody okalające archipelag zmieniły barwę na czerwień. Walka trwa już przez 3 pokolenia. Nie widać jej końca. Owszem, liczba smoków maleje, ale bestie stały się bardziej niebezpieczne, rządne krwi. Moc magów słabnie, a elfy tracą swój refleks w obliczu rozwścieczonych potworów. Królestwo się chwieje i już niewiele brakuje do upadku. Sanderus III został skazany na śmierć za skażenie krwi. Otóż spłodził dziecko z ostrouchą, a prawo zakazuje mieszania gatunków.
Nie bez powodu miasta dzieli się na trzy okręgi. W centralnym żyją ludzie, w kolejnym elfy, a w ostatnim krasnoludy. Ponadto każdy okręg dzieli się na 4 gildie główne : Gildię Wojowników, Gildię Magów, Gildię Kupców oraz Gildię Rzemieślników. W ten sposób w królestwie panuje ład i porządek. 
  Czy można wybaczyć królowi złamanie podstawowej zasady? Nie. Niestety poza mieszańcem władca nie miał żadnego potomka. Postanowiono, że jego brat Xander I obejmie panowanie dopóki dziecko
nie osiągnie wieku 22 lat.

  Masywne pancerze idących obok niej strażników głośno zgrzytały i pobrzękiwały. Skrzywiła się. Nienawidziła tego żelastwa i dźwięków jakie wydaje. Właśnie dlatego nosiła skórzaną zbroję.
- Król jest teraz zajęty, komendantko. Proszę, zaczekaj aż skończy świętować rocznicę ślubu ze swą żoną - w głosie mężczyzny pobrzmiewała błagalna nuta.
- Aleś ty irytujący. Mówiłam, że muszę złożyć raport. Spieszy mi się - machnęła ręką jak by odpędzała muchę.
Nie miała nic do zrobienia, ale lubiła denerwować władcę. Specjalnie otworzyła dwuskrzydłowe drzwi sali jadalnej tak, by trzasnęły o ścianę. Blask świec odbijał się od kryształowych żyrandoli. Ogromny stół przyszykowany tylko dla dwóch osób wyglądał dziwnie pusto.
- Raport - rzuciła żółtawą kopertę obok kompletu sztućców.
  Ciężka, wysadzana rubinami korona zalśniła, gdy Xander odwrócił głowę w jej stronę. Piwne oczy groźnie spozierały znad orlego nosa. Upierścieniona dłoń grzmotnęła w mebel.
- Przeszkodziłaś mi w kolacji! - tubalny głos rozszedł się po sali, a wszystkie siedem podbródków krzyczącego grubasa zafalowało.
- Uspokój się, kochanie - suknia królowej zaszeleściła.
Tę kobietę nazywano perfekcyjną. Blond włosy zawsze idealnie zaczesane w kok, idealnie dopasowana suknia, idealnie smukła sylwetka i długo by jeszcze wymieniać.
Władca sapnął. Zapewne zmęczony podniesieniem ręki.
- Masz oficjalne zaproszenie na dzisiejszy bal z okazji piątej rocznicy naszego ślubu - czule spojrzał na wybrankę swojego serca.
  Tilia była jedyną osobą do, której żywił jakiekolwiek ludzkie uczucia. Keira skrzywiła się z niezadowoleniem. Nie znosiła balów, strojenia się, nieszczerych komplementów i wszystkiego, co związane z tego typu uroczystościami.
- Och. Czy moja obecność jest konieczna? - starała się mówić przymilnym tonem.
- Tak. Nie zapominaj kim jesteś - pouczył ją jak zwykle.
Przewróciła oczami i wyszła z zamku. Za sobą słyszała reprymendę, której jej wuj udzielał strażnikowi. Uśmiechnęła się pod nosem.

Blog został założony w celu publikacji moich amatorskich opowiadań. Jestem otwarta na konstruktywną krytykę i z chęcią przyjmę wszelkie rady.
Co do tematyki moich utworów to pewnie najczęściej będzie się tu pojawiać fantasy, ale nie tylko. Mogę też pisać one-shoty na Waszą prośbę. Wystarczy, że podacie mi np. postacie, które miałyby pojawić się w akcji.
Mam nadzieję, że ktokolwiek będzie tu zaglądał od czasu do czasu. ^.^
Niedługo pojawi się pierwsze opowiadanie.

Tymczasem żegnam i zapraszam do czytania. ;)